Her İki Testis Alınırsa Ne Olur?
Korku ve Bekleyiş
Hayatımın en karanlık, en sessiz günlerinden biriydi. Kayseri’deki küçük evimde, pencerenin kenarına oturmuş, dışarıda yağan karı izliyordum. Kar taneleri birer birer yere düşerken, içimde bir boşluk hissi vardı. O an hissettiğim şey, kelimelerle tarif edilmesi zor bir duygu… Gecenin ortasında hastaneye gideceğimi öğrenmiştim. Testis kanseri, bir haftadır duyduğum en korkutucu kelimeydi. O günden sonra her şey değişmişti.
Doktorun söylediği kelimeler hâlâ kulağımda çınlıyordu: “Her iki testisiniz alınacak.” Bu, yalnızca fiziksel bir değişim değil, ruhsal olarak da derin bir iz bırakacak bir şeydi. O an ne yapacağımı bilemedim. Duygularım karışıktı; korku, öfke, çaresizlik ve belirsizlik… Testislerimin alınacağı günü düşünmek bile tüylerimi diken diken ediyordu. Bir zamanlar her şeyin doğal ve düzenli gittiği bedenim, şimdi yabancı bir hale geliyordu.
Vücudumda Bir Yabancı
O gün hastaneye girdiğimde, kalbim hiç olmadığı kadar hızlı atıyordu. İçerideki insanlar, doktorlar ve hemşireler arasında bir yabancı gibi hissediyordum. Neredeyse bir yabancı gibi… Vücudum, benim için her zaman tanıdık bir yerdir. Ama o gün, bir parçası alındığında, bir daha asla eski hâline dönmeyecek bir yer haline geldi.
Testislerin alınması kararı, hayatımın en büyük kararlarından biriydi. Ve ben, bu kararın altına tek başıma girmek zorundaydım. Kendimi düşündüm: Ne olacaktı şimdi? Bedensel olarak eksik hissedecek miydim? Kendimi yeniden keşfetmek zorunda kalacak mıydım? O kadar çok sorum vardı ki, bazıları cevapsız kaldı.
Bir süre sonra, ameliyat masasında yatarken, bir an önce tüm bu karmaşadan kurtulmak istedim. Korkuyordum ama aynı zamanda bir rahatlama duygusu da vardı. “Her şey bitecek, belki de bu şekilde hayatımı yeniden kurabilirim,” diye düşündüm. Ama bir yandan da sormaktan kendimi alamıyordum: Gerçekten her şey bitecek mi?
Hayal Kırıklığı ve Beklenen Zorluklar
Ameliyat sonrası dönemde ise başka bir gerçeklik beni bekliyordu. Kendimi, hayatımın önceki günlerine bir yabancı gibi bakarken buldum. Her şey farklıydı. Önceleri kendime güvenen, bedeniyle barışık bir insan olarak dünyaya bakarken, şimdi kim olduğumu sorguluyordum. Hayatımda bu kadar önemli bir değişiklik yaşadığımda, duygusal olarak nereye gideceğimi bilemedim. Yalnızdım, ama bir o kadar da etrafımdakilerle birlikteydim. Çevremdeki insanların bana nasıl yaklaşacağına dair sürekli bir endişe içindeydim.
Bir gün, bu değişimi kabul etmekte zorlandığım bir an yaşadım. Kayseri’deki sokaklarda yürürken, bir kadının gözlerinde beliren bakışları fark ettim. Gözleri, sanki “Acaba bu genç adam kendini nasıl hissediyor?” der gibi bakıyordu. Bu bakış, hayatımda aldığım en zor kararlardan birinin ardından bana sunulan bir yansıma gibiydi. Kimse bana doğrudan sormuyordu, ama ben hissediyordum. Bedenimle barışık mıydım?
Umut ve Yeniden Doğuş
Zamanla, bedenimdeki değişiklikleri kabullenmeye başladım. Bazen hala eski halime dönme isteği duysam da, her geçen gün daha güçlü hissediyorum. Vücudumun eksik bir parçası olduğunu kabul etmek, bana bir anlamda bir bütün olmayı öğretmişti. Kendimi yeniden tanımaya başladım. Testislerim alınmıştı, ama bu benim kimliğimi değiştirmezdi. Bedenimdeki boşluğu dolduracak tek şey, içimdeki umudu ve gücü keşfetmekti.
Bazen bu yolculuk zorlayıcı oluyor, ancak her gün kendimi yeniden buluyorum. Kendimle barışmaya, eski gücümü, eski heyecanımı ve hayatta yeniden umutla dolmayı öğreniyorum. Bedensel bir değişiklik, duygusal anlamda da çok şey değiştiriyor. Ama belki de en önemli şey, bedensel eksikliklerin ruhsal güçsüzlük yaratmaması gerektiğini fark etmekti.
Hayatımda gördüğüm her bakış, her kelime, bana bir şeyi hatırlatıyor: Ben hâlâ ben’im, ve bu değişimle bir bütünüm. Her şeyin üzerine bir karanlık düşse de, bir şekilde her karanlık, sonunda ışığı bulur. Bunu öğrendim.
Sonuç: Bedensel Değişiklik, Duygusal Değişimdir
Her iki testisin alınması, yalnızca bir bedensel değişiklik değil, aynı zamanda ruhsal bir yolculuk. Bedenimdeki bu eksiklik, duygusal ve psikolojik bir dönüşümün kapılarını açtı. Korkularım, belirsizliklerim ve hayal kırıklıklarım birer birer yerini umuda ve güçlenmeye bıraktı. Bu sürecin bana öğrettiği şey, insanın yalnızca bedeniyle değil, ruhuyla da güçlü olabileceğidir. Bu yolculuk, hala devam ediyor ve her gün biraz daha kendimi keşfediyorum.